In de jaren 1950 en 1960 werden verschillende onderzoeken gepubliceerd. Uit deze onderzoeken bleek dat baby’s een grotere kans hadden op sterfte wanneer er werd afgewacht na het breken van de vliezen (Burchell, 1964; Calkins, 1952; Lanier et al., 1965; Taylor, 1961). Op basis van deze onderzoeken besloten dokters dat een baby binnen 24 uur na het breken van de vliezen geboren moest worden, ook als dat een sectio betekende. In deze onderzoeken vallen een aantal dingen op, die vandaag de dag anders zijn:
- Een algemeen hogere babysterfte. In 1950 in Nederland stierf 3,4% van de baby’s vanaf 28 weken zwangerschap, in 2020 is dit 0,43% (CBS Statline, 2021).
- Vijftig procent van de moeders die hun baby verloren, had een zwarte of een gekleurde huidskleur en ontving vaak geen tot minimale zorg in het algemeen, dus ook niet in geval van infectie.
- Er werd minimaal gebruik gemaakt van antibiotica, pas bij een zeer ernstige infectie. Als er toch medicatie werd toegediend, werd alleen penicilline (één soort antibiotica) gebruikt, dat niet voor alle infecties geschikt is.
- Veel factoren die wel van belang zijn, zijn niet onderzocht in de onderzoeken uit de jaren vijftig en zestig. Hierdoor is de kwaliteit van de onderzoeken vrij laag en zijn de conclusies niet volledig betrouwbaar.
Vandaag de dag is er veel veranderd in de geboortezorg. Ook is er inmiddels veel onderzoek dat de kans op sterfte van de baby niet toeneemt wanneer je tot 72 uur na het breken van de vliezen afwacht (Hannah et al., 1996, Middleton et al., 2017). Dit betekent overigens niet dat het na 72 uur afwachten wel toeneemt, maar er is te weinig onderzoek beschikbaar om daar een uitspraak over te kunnen doen.